ToPsaraki Μinnow σχεδιάστηκε στο εργαστήρι τεχνητών δολωμάτων του Γιώργου Τυρίκου Εργά. Ξεκίνησε από ένα χειροποίητο, ξύλινο pencil για LRF το οποίο από τις πρώτες δοκιμές έδειξε τα μοναδικά του χαρακτηριστικά. Είναι το πρώτο ελληνικό τεχνητό για LRF που παρήχθη σε βιομηχανική μαζική κλίμακα – ένα τεχνητό σχεδιασμένο για τη δική μας ακτογραμμή και τα δικά μας ψάρια από αμιγώς ελληνική ομάδα, δοκιμασμένο με άπειρες επιτυχίες στα Μεσογειακά νερά και κατασκευασμένο αποκλειστικά στην Ευρώπη.
Χαρακτηριστικά – τεχνικές
Σκοπός ήταν να δημιουργηθεί ένα τεχνητό με μακρινή βολή, το οποίο να μπορεί να ανταποκρίνεται με μοναδικό τρόπο στα έντονα twitches και τις γρήγορες ανακτήσεις. Το Psaraki έχει πλεύση που κυριολεκτικά ξεφεύγει από οτιδήποτε έχουμε δει έως σήμερα. Η ξέφρενη πορεία του που αψηφά τη γραμμή πλεύσης και η άμεση του απόκριση σε κάθε πλάγιο χτύπημα με τυχαίες εφορμήσεις σε έναν τρισδιάστατο άξονα αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό του. ToPsaraki στο έντονο twitching είναι κάτι που σχεδιαστικά και πρακτικά δεν έχει δημιουργηθεί ποτέ. Σε αυτό έχουν συντελέσει το γενικότερο σχήμα του κορμού του, η σχέση του χείλους του με αυτό αλλά κυρίως το εσωτερικό του ζύγισμα, για το οποίο θα μιλήσουμε και παρακάτω.
Άφθαρτη λάμψη
Mια από τις μεγάλες προκλήσεις του κάθε «Rock» Fishing και ειδικά του LRF στην ελληνική ακτογραμμή είναι τα ίδια τα βράχια. Εμπόδια σοβαρά πάνω στα οποία μένουν σκαλωμένα και χαμένα τόσα και τόσα τεχνητά. Ένα παραπάνω που στην ελληνική ακτογραμμή εκλεκτά ψάρια συνηθίζουν να κυνηγούν στις παρυφές τις παλιρροϊκής ζώνης, δηλαδή πάνω στις ρηχοτοπιές : εκεί ο κίνδυνος σκαλώματος είναι ακόμα μεγαλύτερος. Το Psaraki έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτήν την πρόκληση της ακτογραμμής όσο το δυνατόν καλύτερα εφόσον για αυτήν ακριβώς σχεδιάστηκε. Για να επιτευχθεί το τελικό ζύγισμα του τεχνητού χρησιμοποιήθηκαν τριών τύπων έρμα. Ένα κεντρικό το οποίο είναι χυτευτό και αγκαλιάζει μέρος από την wirethrough εσωτερική δομή, δυο κινούμενα έρμα στην ουρά από μέταλλο και άλλα δυο κινούμενα έρμα τύπου «glassbubble”. Στην ουσία αυτό που σχεδιάστηκε ήταν να «πειραχτεί» το κέντρο πλεύσης και σταθερότητας του τεχνητού.